එළිය හඳුනන රෑ කුරුල්ලෙක් උදෑසනකට අඬගසයි,...

Thursday, 5 September 2013

෴ රෑ ඉරපාන සියවෙනි රශ්මි කදම්භය අබියස සිට ෴



       

       රේඩියෝ කලාවේ රස සොයන  සොඳුරු නවාතැන

හරවත්, රසබර සාහිත්‍යමය ගුවන් විදුලි වැඩසටහනක් සති සියයක් පුරා ඉදිරිපත් කරන එක මේ කාලයේ ලේසි පාසු කටයුත්තක් නෙවෙයි. සතියකට පැය දෙකක් ගානෙ සති සියයක් හරියටම බැලුවොත් අවුරුදු දෙකක් එකම වැඩසටහනක් අහන්න ලැබෙන එකත්, ඒ විදියට අහන්න සලස්වන එකත් අභියෝගයක්.  මේ යුගයේ ගී රස සොයන විඳින රසිකයන්ට මේ මෙවන් වැඩසටහනක් අහන්න ලැබෙන දුලබ අවස්ථාවක්. එෆ් එම් දෙරණ ගුවන්විදුලි නාලිකාව ඔස්සේ ප්‍රවීන ගීත රචක, ලේඛක, සහ මාධ්‍යව්දී බන්ධුල නානායක්කාරවසම්ගේ හඬින් සජීවිව  ඉරිදා රාත්‍රී  හතේ ඉඳන් රෑ නවය වෙනකල් දිග හැරෙන   රෑ ඉරපාන සියවෙනි (100) වැඩසටහන මේ ඉරිදා ඒ කියන්නෙ සැප්තැම්බර් මාසෙ 08 වෙනිදා  සවස 7.00 සිට 9.00 දක්වා හෝරා දෙකක් පුරා  විකාශනය වෙන්න නියමිතයි. ගීතය, සංගීතයේ අරටු හොයාගෙන ගීතය යහපත් තැනකට ගේන්න අපමණ වෙහෙසක් දරණ බන්ධුල නානායක්කාරවසම් රසවන්තයාගේ රෑ ඉරපාන වෙනුවෙන් අස්වැන්න ඔස්සේ මේ සටහන ලියැවෙන්නෙ බන්ධුලගේ මේ අතිශය බැරෑරුම් සහ දුෂ්කර ක්‍රියාවේ මියුරුතම ඵළ නෙළන රෑ ඉරපාන සියවෙනි වැඩසටහන අබියස  සිටයි.

ඉස්සර, ඒ කියන්නෙ හැත්තෑව අසූව දශකවල අද වාගෙ ගුවන් විදුලි චැනල් විසිතිස් ගණනක් මේ රටේ තිබුණෙ නෑ. සංස්කෘතියේ මහා වෘක්ෂයක්, සංහිඳක් වගේ තිබුණ එකම එක ගුවන් විදුලි නාලිකාව ගුවන්විදුලි සංස්ථාව විතරයි. අසූව දශකය වෙනකොට ඒ මහා වෘක්ෂය එහෙමත් නැත්නම් රජයේ ගුවන්විදුලිය තවත් ප්‍රාදේශිය ගුවන්විදුලි සේවා තුනකට ලියලනව. ඒ රුහුණු, රජරට සහ කඳුරට සේවා විදිහට. ඒ කාලෙ   මිනිසුන්ට උදේ ඉඳන් රෑ නින්දට යනකල් රේඩියෝ චැනල් එකක් විදියට අහන්න ලැබුණෙ ආණ්ඩුවේ ගුවන්විදුලිය වෙච්ච ගුවන්විදුලි සංස්ථාවෙ එක්කෝ වෙළඳ සේවය එහෙමත් නැත්නම් ස්වදේශිය සේවය. අලුත් ප්‍රවෘත්තියක් එහෙමත් නැත්නම් අලුත් සිංදුවක් ඇහුවෙත් ඔය රේඩියෝ චැනල් දෙකෙන් එකකින් ම තමයි.

අද වාගෙ  පැයෙන් පැයට, පැය බාගෙන් බාගෙට, විනාඩියෙන් විනාඩියට ක්ෂණික ප්‍රවෘත්ති කියන ක්‍රමවේද නොතිබුණත් මිනිස්සු හරියට ප්‍රවෘත්ති යන වෙලාවල් වලට ප්‍රවෘත්ති අහන්න පුරුදු වෙලා හිටිය. ඒ හින්දම ඒ කාලෙ ප්‍රවෘත්තිවලටත් පොඩි වටිනාකමක් තිබුණෙ ඒකත් සාහිත්‍යමය බසකින් පිරිල තිබුණ නිසා. දවසේ වැඩකටයුතු අහවර කරගෙන හැන්දෑවට ගේ මැද සාලෙට එකතු වෙන්නෙ ඒ රේඩියෝ එකෙන් ප්‍රචාරය වෙන මුවන් පැලැස්ස, මොනරතැන්න, වජිරා, වගේ ගුවන් විදුලි නාට්‍යක් අහන්න එහෙමත් නැත්නම් හොද  සරල ගිත වැඩසටහනක් අහන්න. ඒව අහන්න පුරුදු වෙච්ච මිනිස්සු ඒ වැඩසටහන් වලින් තමතමන්ගෙ මනෝ ලෝකවල තමතමන්ට රිසි විදිහට කල්පනා ලෝක හදාගත්තෙ ඒ වැඩසටහන්වල තිබුණ කලාත්මක බවත් නිර්මාණාත්මක බවත් හින්දා.

කාලයත් එක්කම සියලු දේ වෙනස් වෙන්නෙ රූපවාහිනිය ගේමැද සාලයට ආපු හින්දා. එදා ගේමැද සාලෙ තිබුණ රේඩියෝව කුස්සියට යනවා. මිනිසුන්ගේ කල්පනා ලෝක යාන්ත්‍රික වෙනව. එහෙම ගොඩනැගෙන යාන්ත්‍රික සංස්කෘතියකට හැඩගැහෙන මිනිසුන්ට අලුතෙන් හිතන්න, කැමති කැමති විදිහට කල්පනා ලෝක හදාගන්න බැරි වෙන තරමට රේඩියෝව ඈත් වෙනව. ඒකෙ ප්‍රතිඵලය වූනේ හැන්දෑවට රේඩියෝව අහන සහ අහපු පිරිස අඩු වෙච්ච එකයි. ලංකාව වගේ රටකට  ඔරොත්තු නොදෙන තරමට හතු පිපෙන්නාක් සේ ගුවන්විදුලි නාලිකා බිහිවීමේ අතුරු ප්‍රතිඵලය වූනේ තරගකාරී මාකට් එකක් චැනල් අතර ඇතිවීමයි. තමතමන්ගෙ ගුවන්විදුලි නාලිකාවල රේටිං ඉහළ දමාගන්න ඕනෙ වුණ නිසා  හැන්දෑවෙ වටිනා ගුවන් කාලයක් වෙච්ච හැන්දෑවෙ 7 -10 ගුවන් කාලය තුළ දිනපතා බිහිවූයේ අවාසනාවට ඇත්ත කතා. මේ තමයි ගුවන් විදුලි ශ්‍රාවකයන්ගෙත් අවාසනාවට ඇත්ත කතාව.


දිගින් දිගටම මට මේ කතාව ඇදගෙන එන්න සිද්දවෙන්නෙ එහෙම  පිරිහිච්ච ගුවන්විදුලි අතීතයකුත්  එක්ක. එහෙම වටිනා ගුවන්කාලයක් තිබිච්ච කාලෙකට පස්සෙ මීට අවුරුදු දෙකකට කලින්  ඉරිදා හැන්දෑවෙ 7 -9  පැය දෙක බන්ධුල නානායක්කරවසම් රසවතා තමන් අතට ගන්නෙ අඩුම තරමින් සතියකට පැය දෙකක්වත් මිනිසුන්ට අලුතින් යමක් හිතන්න පුලුවන්දෙයක් ගේන්න. ඒ විදියට දෙරණ නාලිකාවෙ වැඩසටහනක් හැටියට රෑ ඉරපාන නිර්මාණය වෙන්නෙ මීට අවුරුදු දෙකකට කලින්.  පුද්ගලික ගුවන් විදුලි නාලිකාවක් විදිහට එෆ්. එම්. දෙරණ නාලිකාව ගුවන්විදුලි ශ්‍රාවකයන්ට ආපහු අවශ්‍ය වෙච්ච ඒ හැත්තෑව අසූව දශකවල මිහිර රැදුණු අතීතයේ රසෝඝය ආයෙමත් හොයන්න කැඳවන්නෙ බන්ධුල නානායක්කාරවසම් නම් වූ අපේ කාලයේ රසවතා. බන්ධුලගෙ විදග්ධ කවිත්වය වගේම,  රම්‍ය වූ   කවි බසත් එක්ක සඟරාමය වැඩසටහනක් විදියට දිගහැරෙන රෑ ඉරපාන එක්ක අසන්නන් වෙච්ච අපට පෑහෙන්න සිදු වෙනව.

ගුවන් විදුලි නාලිකා අතර හැන්දෑවෙ  7 - 9 ගුවන් කාලය තුල ගුවන්විදු නාලිකාවක් එක දිගට අහන් පුරුදු කරන්නෙ රෑ ඉරපාන සංගීතමය වැඩසටහන . මෙවන් වැඩසටහනක විශේෂත්වය වෙන්නෙ රෑ ඉරපාන ගීතය විචාර කරන තවත් එක ගුවන්විදුලි වැඩසටහනක් නොවෙන  නිසා. රෑ ඉරපාන නිර්මාණය වෙන්නෙ ගීත ගැන හෝ ගීත  පදමාලා ගැන විචාරන්න නෙවෙයි. ගීතය මිනිසුන්ට කොහොමද සම්බන්ධ වෙන්නෙ ,  එදිනෙදා ජීවිතයට කොහොමද ගීතය පෑහෙන්නෙ එහෙමත් නැත්නම් කොහොමද මේ සමාජයට  ගීතය බද්ද වෙන්නෙ කියන කාරණය පැහැදිලි කරන්න. 

පැය දෙකක් තිස්සෙ බන්ධුල නානායක්කාරවසම් තමන්ගේ කල්පනා ලෝකයේ සැරසරමින් සාමාජ ජීවිතයේ සැරි සරන කොට හමුවෙච්ච ඒ වගේම ඒ  සොඳුරු නවාතැන්වල රැඳුණු මතක සටහන් එක්ක  සිත නිවන තැන්වල ගත කල සොදුරු අත්දැකිම් හරහා රෑ ඉරපාන අපේ සිතුවිලිවල පහන් දල්වනව. එහෙමත් නැත්නම් පෙර අපර දෙදිග සාහිත්‍යයේ   පොතක පතක හැංගිච්ච ඉතාම සරල පුංචි සිදුවිමක් ගීතයට බද්ද කරනවා. ඒ තමයි ඔහුගෙ කවි බස. බන්ධුලගෙ රෑ ඉරපාන විචිත්‍ර සංගීතමය ගුවන්විදුලි සඟරාවක් වෙන්නෙ ඒ හින්දා.  ඒ විතරක් නෙවෙයි ගීතයට වඩා යමක් ඒ හෝරා දෙක තුළ ජීවිත වලට එකතු වන නිසා. ගිරා පෝතකයන් වෙච්ච නිවේදක නිවේදිකාවන්ට රෑ ඉරපාන සොඳුරු තක්සලාවක් වෙන්නෙ ඒ නිවේදක වෘත්තියේ අගය කියාදෙන හින්දා.

හැත්තෑව අසූව දශකවල ගුවන්විදුලියේ මේ විදිහෙ එහෙම වැඩසටහන් තිබුණා. එදා ගුවන්විදුලියේ සොඳුරු සෙවන, යෞවන සමාජය කළ ලූෂන් බුලත්සිංහල, සමීප රූප කළ ඩබ්ලිව්.ජයසිරි,  රජරට සේවයේ මන්දාකිණිය කරපු විශාරද ගුණදාස කපුගේ,  ශනිදා සාදය කරපු ප්‍රේමකීර්ති ද අල්විස් වගේම මෑත කාලයේ සති අග සාදය කළ නිහාල් වික්‍රම එදිරිසූරියත්, ලාල් ආනන්ද අබේදීර කළ ආනන්ද රාත්‍රියත් මුලුමනින්ම වෙන් වුණේ ගීතය ගැන කතා‍කරන්නම විතරක් නෙවෙයි.  ගීතයෙන් මිනිසුන් ගැන මිනිසුන්ගෙ සිතුවිලි ගැන කතා  කරන්න. ඒ හැම කෙනෙක්ම තමතමන්ගෙ සංගීතම විචිත්‍රාංග වැඩසටහන්වලට යොදාගත්තෙ තමතමන්ට ආවේණික වෙච්ච රටාවක්. බසත් එහෙමයි. වෙස වුණේ ඔවුන්ගේ කවි බසෙහ සහ හ‍ඬෙහි  තිබිච්ච විචිත්‍රවත් බව. 


 බන්දුල නානායක්කාරවසම් එයිනුත් තරමක් ඔබ්බට ගිහින්  අපිට අලුතින් හිත්නන පුලුවන් යමක් රෑ ඉරපානෙන් හිතට එකතු කරනව. ඒක තවතවත් විත්‍රවත් වෙන්නෙ බන්දුල සතු පෙර අපර දෙදිග ගීතය පිළිබඳ දැනුමත් අවබෝධයත්, නිර්මාණශීලි පිටපත් රචනයේ ඔහු සතු ප්‍රබල හැකියාවත්, ගුවන්විදුලි නිවේදකයකු විදිහට මාධ්‍ය හැසිරවීමේ ඔහු සතු  කුසලතාවතයත් එක්කමයි.


ගීතය, සිංහල දෙමල, ඉංග්‍රීසි එහෙමත් නැත්නම් හින්දි හෝ වෙනත් බසකින් ගැයුණු ගීයක් වුණත් විවිධ වූ හැඩයෙන්, උසින් මහතින් දිගින් පළලින්  හැදුන තුරුහිසක පිපුණ කුසුමක්. දැවැනත් සමාජීය අත්දැකීම් සමුදායක් කැටි කරගත්ත නිර්මාණයක්.මල් පිපෙන තරමට ඵළ හට නොගත්තත් කෙටි කලයකය හරි සුවඳක් විහිදවනව. ගීතය මිනිස් ජිවිතවලට සම්බන්ධ වෙන්නෙත් ඒ විදිහට.  එක රැයින් පිපෙන පරවෙන කුසුම් වගේම එක රැයින් ජනප්‍රියවෙලා නැතිවෙලා යන ගීතත්,  එක රැයින් බිහිව අඳුරේ සැඟව ඇති රමණීය මධුර ගීතත් තියෙනව.  ඒත්  ඒවා නිසි වෙලාවට නිසි තැනට බද්ධ නොවෙන තාක්කල් ගීතය හෝ ගිතයෙන් ගම්‍ය වන අරුත හිතට දැනේනෙ නෑ. එහෙම අහුමුලු වල හැංගුණ ගීත හොයාගෙන  නැවත නැවතත් අහන්න හිතන්න පුරුදු කරන්නෙ බන්ධුලගෙ  රෑ ඉරපාන. 

ගීතයෙන් අනන්ත අපරිමිත රස සොයන අවකාශකයක හිත් රඳවමින් ගීතයට කොහෙත්ම අදාල වෙන්නෙ නැති සිදුවීම් මාලාවක් මුතු පොටක් සේ එකට අමුණා ඒ මුතු පොටේ අගිස්සේ අමුණන ගීතය අපට අසා හුරු පුරුදු ගීතයක් වුණත් දැනෙන්නේ පෙර නොවිඳි අත්දැකිමක්. අපට හුරුපුරුදු කලාකරුවෙකුගේ වතගොත වුණත් බන්ධුලගේ වාග් කෝෂයෙන් දෝර ගලන්නේ  කුරුලු පිහාටුවක තවරන ලද මී බිඳුවක් වගේ.

වර්තමානයේ මිනිසුන් කෙරෙන් රසිකත්වය ගිලිහිලා. එහෙව් කාලෙක සංවේදී විදිහට හිතන පතන විඳින විදවන මිනිස්සු අඩුයි. යාන්ත්‍රික වෙච්ච ඉහමොලවලට රසිකත්වය කාවද්දන්න බෑ. මිනිස්සු යාන්ත්‍රික වුනේ නිර්මාණාත්මකව හිතන්න පතන්න නොපෙළඹුණ හින්දා.  සිතුවිලිවලින්ම ආදරය, ප්‍රේමය , විරහව විඳින්න උගන්වන්න හැකිනම් සමාජය මීට වඩා හුඟත් ඉස්සරහින්ම තියේවි. රෑ ඉරපා‍න ගුවන්විදුලි රසිකත්වයේ හෘදය සංවේදි වැඩහටහනක් වෙන්නෙ ඒ නිසයි. 

ඒ නිසා මේ රසික පිරිවත් එක්ක තවත් දුරක් යන්නට බන්ධුල නානායක්කාරවසම්  රසවතානන්ට රෑ ඉරපාන සියවෙනි රශ්මි කදම්භය මහත් ආලෝකයක් වෙන්න සියය පුරන්නත් කලින්ම අස්වැන්න බන්ධුල සමග එකතුවෙන්නෙ ඒ නිසා...෴


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...